ترجمه رسمی گواهی تولد و فوت چه تفاوتی با شناسنامه دارد؟

شناسنامه مدرک هویتی اصلی در ایران است که علاوه بر تاریخ تولد، رویدادهایی مثل ازدواج و فرزندان را هم ثبت می‌کند. گواهی ولادت معمولاً مدرک کوتاه‌تری است که فقط به ثبت تولد می‌پردازد و توسط ثبت‌احوال یا بیمارستان صادر می‌شود.

برخی نهادهای خارجی، به‌خصوص در مراحل اولیه مهاجرت یا ویزا، دقیقاً گواهی ولادت می‌خواهند نه شناسنامه کامل؛ برخی دیگر شناسنامه را کافی می‌دانند. پیش از سفارش ترجمه، از مرجع مقصد بپرسید دقیقاً کدام مدرک را قبول می‌کند.

گواهی فوت معمولاً در پرونده‌های ارثی بین‌المللی، بستن حساب‌های بانکی متوفی در خارج از کشور، یا پرونده‌های بیمه عمر نیاز به ترجمه رسمی پیدا می‌کند. این مدرک باید دقیقاً با اطلاعات هویتی متوفی در سایر مدارک مطابقت داشته باشد.

در پرونده‌های ارثی، معمولاً علاوه بر گواهی فوت، شناسنامه متوفی و گاهی گواهی انحصار وراثت هم باید ترجمه شوند؛ فهرست دقیق را از وکیل یا نهاد رسیدگی‌کننده پرونده بگیرید.

در گواهی تولد و فوت، تاریخ‌ها و نام‌ها باید دقیقاً مطابق سایر مدارک هویتی ترجمه شوند؛ کوچک‌ترین مغایرت می‌تواند باعث سوال از طرف مرجع مقصد شود.

اگر گواهی قدیمی یا دست‌نویس است و خوانایی پایینی دارد، پیش از ترجمه با مترجم رسمی هماهنگ کنید تا در صورت نیاز نسخه خواناتری از ثبت‌احوال دریافت کنید.

از مرجع مقصد بپرسید دقیقاً کدام مدرک (گواهی ولادت، شناسنامه، یا هر دو) و چه تاییداتی لازم است، به‌خصوص برای پرونده‌های ارثی که معمولاً الزامات اضافه‌ای دارند.

در دیپتی‌مارکت می‌توانید فهرست مترجمان رسمی هر شهر را ببینید و مستقیم، بدون واسطه، درباره این مدارک و زمان‌بندی پرونده‌تان سوال بپرسید.